Kazimierska Konfraternia Sztuki – Kolonia Artystyczna

Czym jest Kazimierska Konfraternia Sztuki?

Odpowiedzi na to pytanie może być wiele, ale ta najważniejsza mieści się w samej nazwie. Bez Kazimierza Konfraternii by nie było i być nie mogło. Bo też Kazimierz, a ściślej rzecz biorąc poczuwanie się do więzi z nim , potrzeba współistnienia w jego kształcie (bardziej kulturowym niż geograficznym) jest właściwie jedynym kryterium przynależności do Konfraterni. To też nadaje jej wyjątkowość, bo nie jest ani związkiem, ani grupą artystyczną – takich jest wiele w wielu innych miastach. Tutaj akcent pada na miejsce istnienia, a przede wszystkim na udział w ponad wiekowej już tradycji artystycznego Kazimierza. O miasteczku tym wiedzą niemal wszyscy, niemal każdy tu był, a jednak – co paradoksalne – rzadko dostrzega się istotę tego miejsca, nie zawsze widzi się, że tożsamość Kazimierza wyznacza sztuka…

Członkowie KKSKA

Popielnicki Marek

Gadzińska-Kita Agnieszka

Agnieszka Kita Urodzona w Kraśniku. Absolwentka Instytutu Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Dyplom z malarstwa uzyskała w 1986 roku w pracowni prof Mariana Stelmasika. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków, Kazimierskiej Konfraterni Sztuki oraz Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Plastyków. Uczestniczy w licznych plenerach malarskich, akcjach charytatywnych. Mieszka i pracuje w Lublinie. Zajmuje się malarstwem olejnym, akrylowym, pastelą i rysunkiem.

Michałowski Bartłomiej

Urodzony 10 czerwca 1964 r. w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków – Polska Sztuka Użytkowa – Okręg Warszawski. Współzałożyciel ''Kazimierskiej Konfraterni Sztuki” oraz Stowarzyszenia „Festiwal Brunona Schulza”.Absolwent Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1991). Jego domeną jest malarstwo, głównie akwarelowe. Uczestnik kilkudziesięciu wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce i zagranicą.

Krzysztoporski Jerzy

Moje malowanie dotyka wielu rzeczywistości. Dwie spośród nich to: sfera mistyczna oraz opowieść o papierowym bohaterze z twarzą zakończoną dziobem. Obie te rzeczywistości czasem nachodzą na siebie, spotykają się tworząc spójną całość Szczególnie interesuje mnie materializowanie duchowości światła, które niejednokrotnie zagęszcza się aż do konsystencji wody. Stąd powstał temat moich prac, którym nadałem nazwę światłospadów. Ich pionowe ukierunkowanie egzemplifikuje porządek: