Kazimierska Konfraternia Sztuki – Kolonia Artystyczna

Czym jest Kazimierska Konfraternia Sztuki?

Odpowiedzi na to pytanie może być wiele, ale ta najważniejsza mieści się w samej nazwie. Bez Kazimierza Konfraternii by nie było i być nie mogło. Bo też Kazimierz, a ściślej rzecz biorąc poczuwanie się do więzi z nim , potrzeba współistnienia w jego kształcie (bardziej kulturowym niż geograficznym) jest właściwie jedynym kryterium przynależności do Konfraterni. To też nadaje jej wyjątkowość, bo nie jest ani związkiem, ani grupą artystyczną – takich jest wiele w wielu innych miastach. Tutaj akcent pada na miejsce istnienia, a przede wszystkim na udział w ponad wiekowej już tradycji artystycznego Kazimierza. O miasteczku tym wiedzą niemal wszyscy, niemal każdy tu był, a jednak – co paradoksalne – rzadko dostrzega się istotę tego miejsca, nie zawsze widzi się, że tożsamość Kazimierza wyznacza sztuka…

Członkowie KKSKA

Gruszecka Agnieszka

Urodziła się w Lublinie. Studiowała w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Ulubione techniki malarskie jakimi się posługuje to technika olejna, akryl i rysunek. Maluje pejzaż, wedutę, kwiaty oraz martwą naturę. Uczestniczy w plenerach malarskich, a jej obrazy prezentowane były na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Prace Agnieszki Gruszeckiej znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce i za granicą. Wraz z

Marcinek Artur

Struk Jarosław

Pochodzi z Białej Podlaskiej, jest absolwentem Instytutu Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie, członkiem Kazimierskiej Konfraterni Sztuki, Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Plastyków oraz Grupy Artystycznej Kontrast. Brał udział w ponad 200 wystawach środowiskowych, ogólnopolskich i międzynarodowych m.in. w Białej Podlaskiej, Puławach, Lublinie, Warszawie, Białystoku, Chełmie, Gdyni, Gdańsku, Węgorzewie, Kazimierzu Dolnym, Radzyniu Podlaskim, Janowie Lubelskim, Kielcach, Poznaniu, Lwowie, Łucku - Ukraina, Křge -

Krzysztoporski Jerzy

Moje malowanie dotyka wielu rzeczywistości. Dwie spośród nich to: sfera mistyczna oraz opowieść o papierowym bohaterze z twarzą zakończoną dziobem. Obie te rzeczywistości czasem nachodzą na siebie, spotykają się tworząc spójną całość Szczególnie interesuje mnie materializowanie duchowości światła, które niejednokrotnie zagęszcza się aż do konsystencji wody. Stąd powstał temat moich prac, którym nadałem nazwę światłospadów. Ich pionowe ukierunkowanie egzemplifikuje porządek: